Μυοκαρδίτις

Η μυοκαρδίτις αποτελεί πρόκληση για την σύγχρονη καρδιολογία. Πρόκειται για φλεγμονώδη προσβολή του μυοκαρδίου, συχνά διαδράμει υποκλινικά, άρα υποδιαγνώσκεται. Στα αίτια της μυοκαρδίτιδας περιλαμβάνονται ιοί, βακτήρια, μύκητες ρικέτσιες, καθώς και μη λοιμώδη αίτια, όπως φάρμακα, τοξική δράση μετάλλων, ακτινοβολία και αυτοάνοσα νοσήματα, (πχ σύνδρομο Churg Strauss, γιγαντοκυτταρική μυοκαρδίτιδα, σαρκοείδωση. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί δεν είναι σαφείς. Στην περίπτωση της λοιμώδους μυοκαρδίτιδας μετά την αρχική ιογενή συνδρομή, ακολουθεί μια φάση ιαιμίας, κατά την οποία ο καρδιοτρόπος ιός προσβάλλει το μυοκαρδιακό κύτταρο, ακολουθεί ενδοκυττάρωση του ιού, πολλαπλασιασμός του και εν τέλει καταστροφή του ίδιου του μυοκαρδιακού κυττάρου. Παράλληλα, ενεργοποιούνται αμυντικοί μηχανισμοί και συρρέουν φλεγμονώδη κύτταρα ώστε να αντιμετωπίσουν και να εκριζώσουν τον ιό.

Η ιογενής επίθεση και η συχνά επιθετική απάντηση του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενούς, οδηγούν εν τέλει στην νέκρωση του μυοκαρδιακού ιστού. Στην περίπτωση της κεραυνοβόλου μυοκαρδίτιδας, μπορεί να εμφανισθεί οξεία καρδιακή ανεπάρκεια , με αιμοδυναμική επιβάρυνση του ασθενούς, ή να οδηγήσει σε μια προοδευτική, χρόνια επιδείνωση της μυοκαρδιακής λειτουργίας, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση χρόνιας διατατικής μυοκαρδιοπάθειας. Ο μηχανισμός που οδηγεί την μυοκαρδίτιδα να καταλήξει σε διατατική μυοκαρδιοπάθεια, είναι άγνωστος. Η διάγνωση της νόσου, βασίζεται στον συνδυασμό κλινικής εικόνας, υπερηχοκαρδιογραφικών / ηλεκτροκαρδιογραφικών ευρημάτων και ανίχνευση στο αίμα δεικτών μυοκαρδιακής νέκρωσης. Η βέλτιστη θεραπευτική προσέγγιση, δεν έχει διεκρινισθεί.